Het ging vandaag niet vooruit.
Een van de mindere kanten van het Mondo Leonisch (ZZP'ers) bestaan is dat ik heel vaak 'zelf moet starten'. Als ik niks doe gebeurt er niks. Maar als ik wél iets doe, gebeurt er ook geregeld niks. En als de dagen dan ook nog eens korter worden... bweuh.
En toen verscheen er een piepkleine zelfstarter op het raam. Met zijn eigen volle vaart de wijde wereld in.
Vervolgens kwam er een mail waarin mij verteld werd dat mijn liedje 'Kermis in de hel' gedraaid was op de begrafenis van Johan (lid van Club Mondo Leone) en dat zijn dochter met vijf andere jonge vrouwen (een ander liedje, namelijk) 'Man op de maan' a capella hebben gezongen.
Een ander Clublid tekent met zes personen in voor '11 op 11' en heeft de link die in Clubmail van vandaag zat naar meerdere mensen doorgestuurd. Omdat het de week van de eenzaamheid is deel ik de link ook hier: mondoleone.nl/hugger
We tillen elkaar op.
Om 'Kermis in de hel' te citeren. 'En zo wordt er gegriend, maar het volgend moment dan prijs je je gelukkig, omdat je iets onwijs moois mag zien...'
En het slakje?
Dat is alweer de hoek om.
Ik ook.
Vrolijk verder.