Groeten uit Sydney, 11 oktober 2010
Lang, lang geleden, toen ik YouTube nog helemaal niet kende... stuurde iemand een link naar een filmpje naar mij op. En zij had er bij geschreven: 'Volgens mij is dit is écht iets voor jou.'
En het wás iets voor mij. Ik heb toen het filmpje 'geleend' van YouTube en ik heb er andere muziek bijgezet. Niet dat de originele muziek niet mooi of goed was. Ik wilde dat het ietsje dichterbij was.
Dit is het filmpje met een knutselversie van de muziek die ik er bij gemaakt heb:
Dit brakke YouTube filmpje, uiteraard met de originele muziek (staat nog steeds op YouTube) was een van de eerste filmpjes ter wereld die 'viral' gingen. Het heeft tot een wereldwijde beweging geleid. Er kwamen heel veel 'Free Hugs' filmpjes van over de hele wereld. Ook in Nederland zag je het gebeuren.
Maar ik vind al die filmpjes, hoe goed bedoeld of leuk ze ook zijn, niet zo ontroerend als het origineel.
En volgens mij ligt dat aan die jongen. Er is iets met hem. Nog afgezien van het feit dat hij er uitziet als een kruising tussen Jezus en John Lennon. Daar wilde ik meer van weten.
Het was echt moeilijk om contact te krijgen maar uiteindelijk ben ik, samen met Marcel Prins, goede vriend en cameraman, naar Sydney gegaan om hem te spreken over zijn knuffels en zijn bord.
Dat was in 2010.
In de omgeving (bij The Pitt Street Mall in Sydney) waar deze 'Free Hugs' voor het eerst het licht zagen was iemand in bodybuilder-pak ze in aan het zetten als reclame voor een winkel. Dat kan niet de bedoeling zijn geweest.
Maar goed. Wij gingen naar het noorden, naar Newcastle, waar hij op dat moment woonde.
Vlak voordat wij vertrokken naar Australië zat ik naar het originele 'Free Hugs' filmpje te kijken en mevrouw Mondo zei: 'Het lijkt wel of hij depressief is.'
Haar vader, mijn schoonvader dus, was dat.
Daar begon ik over in het interview.
En dat was de spijker op zijn kop.