Als ik het artikel in de Volkskrant kort samenvat gaat het zo.
Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, toen de Russen al aan het vechten waren in de straten van Berlijn, zat Hitler in de Führerbunker, omring door zijn laatste vertrouwelingen. Een van zijn grootste vertrouwelingen was Martin Bormann. Zijn secretaris. De spin in het web rond Hitler.
Bormann zou een muziekstuk met daarin een code gegeven hebben aan een koerier die het naar Franz Xaver Schwarz, de financiële man van de nazi partij, moest brengen, in München. De geheime boodschap zou Schwarz leiden naar de verstopplek van 100 goudstaven en de persoonlijke diamanten van Hitler: De Tranen van de Wolf.
Deze schat zou bedoeld zijn voor 'Wehrwolf'. Nazi terroristen die aanslagen zouden gaan plegen na een verloren oorlog.
Het is de vraag of Wehrwolf ooit bestaan heeft. Maar dit terzijde. De schat is nooit gevonden.
Het gecodeerde muziekstuk heeft Schwarz nooit bereikt, maar kwam na diverse omzwervingen terecht in de handen van een Nederlandse onderzoeksjournalist genaamd Karl Hammer.
Karl Hammer
Hammer heeft zeven jaar geprobeerd die code te breken en dat lukt niet. Hij laat zien hoever hij gekomen is en looft een beloning uit van 25.000 euro voor degene die het wel lukt. In ruil voor de rechten op het verhaal.
Ik zat dit te lezen. Wat is dit? Ik dacht dat dit soort verhalen helemaal niet meer bestonden! Met een schat en een code en hele erge slechterikken en een beloning en toen herkende ik iets in dat muziekstuk. Klik.
