Meneer van Boven: Oof Verschuren heeft een boek geschreven over sushi. Hij gaat daarin heel ver.
Het doet mij denken aan Marcel Croese, een man op het industrieterrein in Utrecht die high end CD spelers reviseert. Hij verkoopt ook allejezus dure audiokabels. Ik vroeg hem of hij zich niet in de plek van de komma vergist had. En hij zei: Nee. Kijk het zit zo. Koper klinkt heel warm, maar korrelig. Zilver klinkt heel helder maar koud. Nou had hij een bedrijf in Wenen gevonden wat een geheime mijn bezat. Uit die mijn kwam zilver met een klein beetje goud er in. En dat klinkt perfect. En is heel duur. Dus.
Oof schrijft dit.
Ik had bij het hoofdstuk Toro gezegd dat rauwe vis het enige eten is dat mij ontroert.
Maar Kama-toro (zo heet de toro uit de kaak) ken ik niet.
Dus:
Ik heb een kaak gekocht.
Mijn visboer gaat op de foto op avontuur. Hij heeft nog nooit een tonijnkaak gefileerd.
Oehoewie.
Er is maar heel weinig. Dit is een kwart (de helft uit een kaak en een vis heeft twee kaken) van wat er in een vis van meer dan 200 kilo zit.
Zilver met een beetje goud er in.
Marcel vindt muziek luisteren als dineren. Je gaat er eens goed voor zitten en draait een plaat.
Dat herken ik niet.
Ik ben dol op muziek, maar ik ben geen audiofiel. De mooiste muziek die ik in mijn leven heb gehoord was niet hifi. Het geluid op het podium is niet hifi.
Het is voor mij andersom.
Als ik dit eet, hoor ik violen.