#37 SUCCES

Dat is de vraag

Ik heb al eerder de vraag opgeworpen. Waarom maak je dingen?

Toen ging het over een 'voetstap in de eeuwigheid' zetten. Nu over het vergankelijke broertje daarvan: succes willen hebben. Ik heb me wel eens afgevraagd: wat is nou 'succes' voor mij?

Mijn antwoord toen was:

4003

Met een zwarte Rickenbacker basgitaar om mijn nek...

Zomerparkfeest

Op het hoofdpodium van het 'Zomerparkfeest' in Venlo (waar ik vandaan kom) staan.

Toen ik dat aan Michiel, een van mijn beste vrienden, vertelde, zei hij: Maar het is helemaal niet leuk op het hoofdpodium van het Zomerparkfeest! En dat klopt. Erger nog, dat weet ik. Want ik heb ooit zelf daar gestaan (samen met Michiel). Niet met een zwarte Rickenbacker, dat is waar.

Maar ik heb ooit een zwarte Rickenbacker geleend en ik kan eigenlijk helemaal niet uit de voeten op zo'n ding.

En ik hou van Venlonaren, maar wat die doen als jij op het hoofdpodium staat, is keihard er doorheen kletsen. Verder staat het publiek heel ver weg. En is het geluid op het podium helemaal klote.

Waarom zeg ik dat dan?

Dubbelloops Rickenbacker

Omdat ik vroeger, toen ik in het publiek stond dat altijd als het toppunt van succes heb gezien.

Maar als je dat zelf, als je daar staat, niet als succes ervaart, dan is het voor jou geen succes. Als je daar niet van kunt genieten, dan is het niks. Vandaar ook mijn zin in het liedje Geveulsmiljonair (gevoelsmiljonair)

De hoofs gen miljoene

Asse geneete kins

Hae dae zich niet riek vult,

Is ennen erme mins

Je hoeft geen miljoenen

Als je genieten kunt

Wie zich niet rijk voelt

Is eigenlijk arm

Dit alles heeft later tot mijn gelukstheorie geleid.

Geluk is de ervaring van kwaliteit.

Als jij echt ergens de kwaliteit van ervaart, diep ervaart... en dat kan van alles zijn, een koekje, het weer, seks, je gezondheid, het moment... dan ben je gelukkig. En het gaat er om wat jij vind, niet wat anderen vinden. Dus het gaat er om om dieper te voelen, om te ervaren, meer stil te staan bij dingen.

En zo zijn we weer terug bij het Instituut voor Verwondering.

Dan weer even terug naar succes. Natuurlijk doet het er wel toe, als het om succes gaat, wat het publiek vindt. Of jij iets als succes ervaart, is jouw ding. Maar of iets technisch een succes is wordt bepaald door het publiek.

En op dat punt is er iets geks aan de hand met 'yours truly'.

Ik blijk een succesvol liedje te hebben geschreven. Een soort klassieker. En carnavalsklassieker, maar toch. Carnavalsklassiekers zijn serieuze zaken in Venlo.

Dans Marietje

Ik heb er ooit een tekeningetje van gemaakt.

Dit stelt mijn moeder, Marietje, voor, op een stoel, met de armen omhoog, zoals zij altijd heeft, als zij met carnaval zingt. Mijn moeder houdt van feest en op carnavalszaterdag houdt zij altijd een soort 'open huis'. Vroeger speelde ik daar met vrienden, waaronder die eerder genoemde Michiel. Op een gegeven moment ben ik daar liedjes voor gaan schrijven. Waaronder het liedje Dans Marietje (voor en over mijn moeder uiteraard).

Dat was jaaaaren geleden.

En nu... zeker ook geholpen door het feit dat Michiel met zijn band 'Minsekinder' dat liedje eindeloos vaak heeft gespeeld... is het liedje met carnaval de hele tijd te horen. Overal (in Venlo dan hè).

Mensen zingen het op straat, dweilorkestjes (het is dan ook heel simpel), fanfare's en andere bandjes spelen het:

Bassiste van Appelemoos

Hier dendert de bassiste van 'Appelemoos' door de twee akkoorden.

Het knalt uit de speakers in de café's, van de wagens in de optocht, uit de radio... het staat al jaren hoog in de Carnavals-top-111.

Ik heb het zelfs zelf mogen zingen op de markt.

In het Venloos zeg je: 't höf zich

Die zoals je achter de blij kijkende dame met camera kunt zien, vol stond met mensen.

Nou ik toch bezig ben met blije foto's:

Tsja, wat zal ik zeggen?

Oeioeioei...

Een selfie (dus eigenlijk een 'her'-ie) van Kim, een zangeres die meezong met de bebaarde schrijver van de twee akkoorden klassieker. Het is echt gek. Doordat vlak voor carnaval op de lokale televisie bekend gemaakt is dat ik dat liedje, dat iedereen kent, over mijn moeder heb gemaakt en dat het daarom niet Dansmarieke, maar Dans Marietje heet, beginnen veel mensen er over.

Hoe is het nou om een klassieker te hebben geschreven? Tsja, ik schreef gewoon een liedje.Het liedje is een eigen leven gaan leiden. Het heeft zijn weg naar de harten van de mensen gevonden en die hebben het tot dit gemaakt. Daar ben ik inmiddels al lang niet meer bij nodig.

Is dat succes?

Ja, dat is strikt genomen een succes, dat kan ik niet ontkennen. Ik kan er niet van naar de bakker, want er worden geen rechten afgedragen als mensen uit zichzelf een liedje op straat zingen, maar daar gaat het niet om. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen bijdragen.

Maar voelt het als succes?

Ach. Het is leuk. Maar echt succes voelde ik vooral de allereerste keer, toen mijn moeder er op danste. Daar deed ik het voor.

Piepklein.

Maar heel echt.

Waar doe jij het voor?

Wat maakt jou gelukkig?