Drie heel belangrijke kookboeken in huize Mondo
Nog even door over die tante van B., die had gezegd dat iedereen goed kan leren koken. Over talent en vaardigheid.
Ik kan zoals gezegd best aardig, maar niet écht goed koken. Echt goed zal ik nooit leren. Daar heb ik het talent en bijvoorbeeld de verfijnde smaak (of is dat hetzelfde?) niet voor. Ik kook uit kookboeken, of ken de recepten uit mijn hoofd. Ik maak wel iets, maar het is geen echt creatief proces. Want ik weet al wat er (als het mee zit) uitkomt. Er is een verschil tussen een nieuw liedje schrijven en een bestaand liedje spelen. Al speel je in allebei de gevallen gitaar. Op kookgebied doe ik alleen bestaande liedjes. Covers.
MARCELLA HAZAN
Er is een kookboek dat ons huwelijk gered heeft volgens mevrouw Mondo. Dat is het linker: 'The essentials of classic Italian cooking' van Marcella Hazan. Het kapotgekookte boek in het midden is ook een klassieker: 'De Zilveren Lepel'. En Claudia Roden is ook niet de minste. Maar het gaat om Marcella Hazan. Het is een heel streng kookboek. Voor de Zilveren Lepel moet je eigenlijk al weten wat je doet als je aan het koken bent. Daar moet je die vaardigheid al (tot op zekere hoogte) voor hebben. En voor 'De Italiaanse keuken' ook. Maar Marcella pakt het heel structureel aan.
Op een gegeven moment waren mevrouw Mondo en ik in een restaurant in Venetië dat voorkomt in haar kookboek. We raakten aan de praat met de vrouw die bediende (die trouwens ook voorkomt in haar boek) en toen vroeg zij of wij wisten dat Marcella eigenlijk gehandicapt was. Dat zij een mismaakte kleinere arm had. Nee, dat wisten wij niet. Zij verbergt het ook. Dat is de arm die niet te zien is op de foto op de rug van het boek. Deze foto is trouwens gespiegeld (oog voor detail wordt onder de talenten gerekend hahaha). Let op haar horloge. Een horloge draag je links en het was dan ook haar rechterarm (achter de deksel) die niet goed ontwikkeld was.
Marcella, horloge links, rechterarmpje in haar zij
Zij is als klein kind gevallen en heeft toen haar arm heel naar gebroken. Dit is niet goed behandeld / genezen. Ze kan daardoor haar hand niet goed gebruiken.
Waarschijnlijk is zij daardoor zo streng. Zij moet zelf heel goed nadenken over wat zij doet. En dit is een van de dingen (naast haar talent) die bepalend zijn voor haar stijl (tijdens het creatieve proces van het schrijven van het boek) en ook voor haar succes denk ik.
KRONKELS
Dit zou je als een soort metafoor kunnen zien voor wat er met velen van ons aan de hand is. Iedereen heeft beperkingen. Of kronkels. Of ticks. Die kun je proberen te ontkennen of te verbergen. Maar die kun je ook gebruiken. Ze maken je ook interessant. Dit onderscheidt je van de rest. Dat maakt jou tot jou. Je verlangens, angsten en geheimen. Het is 'materiaal'.
Laat ik hier even kleur bekennen. Nu we onder elkaar zijn en 'out of the BOX'.
Twee foto's, door mij gemaakt.
En ik was het vergeten, maar ik had die foto eigenlijk al een keer gemaakt.
Busted. Ja, ik vind dat interessant. De schilder zelf ook.
Ik heb het er al eens eerder over gehad, maar ik blijf het een sterk voorbeeld vinden. En nu het over het proces gaat hoort het genoemd te worden. Op het allerlaatste onafgemaakte schilderij van Klimt zie je dat hij zijn modellen eerst naakt schilderde en daarna de kleren er overheen.
'De Bruid' (onaf), heee, dat lijken trouwens wel heel erg dezelfde billen als van 'Goudvissen'
Dat maakt verschil. Voor de schilder en dus voor het schilderij en dus voor de kijker.
Het is de vraag hoezeer de maker zijn of haar geheim geheim houdt. Klimt's bedoeling was om dit niet bekend te maken. Er zijn ook dingen die ik echt niet zal gaan vertellen. Het geheim is geheim.
Dat is dan direct een probleem met liedjes maken, je hebt dan toch het hart op de tong en een deur in je hoofd.
Ook ik, met liedjes zoals 'Puntje van mijn tong' waarbij ik aan het eind toch zing 'My beautiful boy'. Dát was wat die zanger zong. En wat ik eerlijk gezegd van mijn zoon vind. Waarmee ik graag wat meer contact zou hebben.
IN DER BESCHRENKUNG...
En als we het over beperkingen en creativiteit hebben... Het probleem van computers en muziekmaken is dat eigenlijk alles kan. Graag een symfonie-orkest? Floep! Een druk op de knop en je hebt in elk geval het geluid er van. Dat maakt alles ook goedkoop. Bij AI helemaal. Liedje? Prompt klaar. Maar is het van jou? Nee. Het is alles op een hoop en daar het gemiddelde van. Leert het je iets over jezelf? Nee.
Bij BOX heb ik mezelf een beperking opgelegd. Geen toetsen. Ik gebruik uitsluitend beats, gitaren en stem. De drums zijn door mij geprogrammeerde machines en zo klinken ze ook. De uitzondering bevestigt de regel: in een paar gevallen hoor je synthesizer, maar vooral als effect.
Deze beperking dwingt mij om creatieve oplossingen te verzinnen. En als dat lukt word ik daar blij van. Ik wel. Veel meer dan van een druk op de knop. Dan heb je dat zelf bevochten. Gezocht en gevonden in jezelf. En is het van jou. Dat is het mooie van het proces. Je groeit.
Het tegenovergestelde van 'blij' hoort ook bij zoeken in jezelf en dat is: BANG.
