Ik verklapt iets. Half. Als je zou weten waar mijn (getekender) schatkaart zich in Nederland 'bevindt' dan zou ik kunnen zeggen: 'Achterop het 'schateiland', recht onder de afgebroken tak van die grote boom achterop heb ik een tonnetje begraven.'
De afgebroken tak, onscherp, excuus.
Dat heb ik eigenlijk gedaan als een test, om te kijken hoe je iets kunt begraven op een plek waar best veel mensen wandelen en kinderen spelen. En hoe de aarde zich door de jaren heen gedraagt boven zo'n begraven ding.
Zoals je ziet is er niks (op begraven tonnetjes gebied) te zien op bovenstaande foto. Boven zie je de de afgebroken tak. Onder ligt een andere tak, maar dat is het dan ook.
Toen ik samenwerkte met de Saxion Hogeschool om te kijken of we het begraven tonnetje in Frankrijk konden vinden kreeg ik te maken het consortium dat betrokken was bij de ontwikkeling van de drone waarmee begraven lijken gevonden zouden moeten kunnen worden. In dat consortium zaten ook mensen van de Voedsel en Warenautoriteit. Een van hen heette Erno Bammens. Hij zei dat er boven een tonnetje een 'pingo' kan ontstaan. Een kuil. Doordat water zich ophoopt, bevriest en weer smelt geloof ik.
En kijk... er is (in drie jaar tijd) een kuil gekomen daar waar het tonnetje ligt. De plek, recht onder de afgebroken tak is te zien, daar waar het blaadje een beetje omhoog wijst. Dus of de grond is verzakt, of het tonnetje is gevonden. Is dit een pingo? Ik ben gaan kijken.
Ik heb dit tonnetje met een 'pioniers-schopje' begraven. Dat is zo'n klapschopje, dat je onopvallend bij je kunt hebben. Maar daar kom je niet diep mee. Ik weet dat dit soort tonnetjes in het verleden werden gebruikt om geregeld spullen uit te halen of in te stoppen (door terroristische organisaties, om maar wat te noemen). Dan is het ook handig als het niet te diep ligt. Er zit dan maximaal zo'n 20 centimeter aarde boven het tonnetje. Dat haal je weg, schroeft het tonnetje open en stopt er iets in of haalt er iets uit (een wapen om maar iets te noemen). Tonnetje dicht en aarde er weer op. Maar dat heeft dus ook nadelen. Het is niet diep.
En ik had op de plastic dop van het plastic tonnetje een munt van 'De Schat van Mondo Leone' gelegd voor ik de kuil dichtmaakte. Zodat ik hem met een metaaldetector terug kon vinden. Maar ook dat heeft nadelen. Als ik het kan, kan een ander dat - bij toeval, met een detector - ook. Ik weet niet meer waarom ik dat gedaan heb. 'Recht onder de punt van de afgebroken tak' is duidelijk genoeg.
En het tonnetje blijkt weg te zijn. De dop zou al lang zichtbaar moeten zijn.
Recht onder de punt. Ik denk dat er iemand met detector heeft gelopen... en een wonderlijk tonnetje heeft gevonden. Met daarop een waardeloze munt, als je het verhaal niet kent. En met een vreemd boekje er in. Een zelfgemaakt boekje dat een vriendin me ooit gaf. Ik hoop dat hij of zij er blij mee is, maar dat is niet iets wat de gemiddelde detectorist hoopt te vinden.
Nou... het tonnetje is nog handig.
Maar het boekje begreep ik zelf ook niet.
Ik hoop dat hij of zij er een mooi verhaal van maakt.
