Deze foto heb ik in Duitsland gemaakt, in de buurt van waar de Amerikanen in juni 1945 het verstopte goud hebben gevonden. Dit is door mensen gemaakt, maar wat het betekent weet ik niet.
Dit is een echt merkteken.
Precies zoals de Rote Armee Fraktion in de jaren 70 maakte in jonge sparren als daar in de buurt een depot begraven was. Mijn bron zei: 'Een verticale kerf die je donker maakt met aarde.' Die ziet er jaren later zo uit.
Het probleem is dat boswachters (later, als zo'n boom omgezaagd moet worden) ook zo'n merkteken maken. Dan heet het een boswachtersbles. En staat aan weerszijden van de boom. Wat hier ook het geval is.
De andere kant.
Een kruis in een boom is een duidelijk, door mensen aangebracht teken. Niet door een boswachter. Het is natuurlijk veel slimmer als het geheime teken iets is dat boswachters ook gewoon doen. De boom wordt hoogstens omgezaagd (of ze halen hun schouders op), maar er gaat geen boswachter graven.
In dit MONDOMINO reeksje zitten wat rijmende foto's uit mijn tweede en derde grote zoektocht. Op de eerste foto (die van mij in het bos) sta ik in het Baarnse Bos in het perceel waar een oorlogsmisdadiger (SS'er Willi Kulla) in mei 1945 oorlogsbuit begraven zou hebben. Hij is in 1959 stiekem naar Nederland teruggekeerd om die op te graven. Maar hij kon het niet vinden omdat de bomen die hij als merkteken had gebruikt omgekapt waren. De Nederlandse regering heeft er in 1960 nog drie keer naar gezocht, maar kon het ook niet vinden.
Het probleem bij het zoeken naar waardevolle of belangrijke verstopte dingen is dat mensen een reden kunnen hebben om tegen je te liegen. Of dat niet te achterhalen valt of de informatie die je hebt op waarheid berust. Bij mijn eerste en tweede zoektocht was dat uiterst wazig en hadden de mensen die het verhaal de wereld in hebben geholpen een eigen belang. En dat belang is niet dat de 'schat' gevonden wordt. Bij mijn derde zoektocht was het belang van mijn bron wél dat het verstopte gevonden zou worden. Zij wilde dat de inhoud van de tape wereldkundig gemaakt zou worden.
Uiteindelijk was ik bij de derde zoektocht op zoek naar sparren. Omdat het depot (begraven tonnetje met daarin de bewuste tape) bij sparren was. De boom op de bovenstaande foto's is dan ook een spar.
Als je zo gefocust bent vallen je allerlei dingen op:
Maar dit terzijde.
FEUILLETONNETJE
Het laatste stuk van de zoektocht had ik gecrowdfund met zogenaamde 'feuilletonnetjes'.
Alles draait voor mij om verhaal. Van de zoektocht had / heb ik een online feuilleton gemaakt. Een vervolgverhaal. Mensen konden - toen ik nog bezig was met zoeken - de laatste actie financieel ondersteunen door zo'n feuilletonnetje te kopen. Dit was niet zomaar een tonnetje. Op dat tonnetje stonden tekeningen. Die tekeningen waren de merkpunten van de route zoals mijn bron die ingeprent had. Met het tonnetje kun je naar deze boom lopen. En dat is een beter verhaal dan dat je er eten in kan bewaren. Wat ook kan.
Uiteindelijk is het verhaal ook het belangrijkste dat gevonden werd in die zoektocht. Ik was op zoek naar een begraven tonnetje met onder andere een bandrecordertape en een moordwapen. En niet zozeer de tape zelf (want ik zou het bewuste tonnetje. stel dat wij het zouden vinden, niet mogen aanraken, omdat het bewijs uit een moordzaak is). Maar wat er op staat en waarom dat verstopt moest worden. En dat ben ik te weten gekomen. In dit geval was de schat de informatie en dus weer het verhaal.
