Ok. Ik had dus een theorie over waar een schat begraven zou kunnen zijn. Dat zou eigenlijk op twee plekken zijn, bij de twee nogal ver uit elkaar liggende stootblokken van een militair spoorwegcomplex. De theorie was dat er links van ieder stootblok een afstand gemeten moest worden. Om precies te zijn, 8 meter bij het ene en 9,5 meter bij het andere. Het spoor was na de oorlog afgebroken, maar de kazerne stond er nog. Op de ene plek (9,5 meter van het voormalige stootblok) was ik gaan graven, maar werd gestopt door de politie. Dat gat heb ik van diezelfde politie dicht moeten gooien. Daarna heb ik een geofysisch onderzoek laten doen met grondradar. Ktsjinggg... kost 5000 euro en dan moet je nog reizen en verblijven en heb ik het ook nog laten filmen.
Op de plek waar ik het gat dicht had gegooid had ik (door mijn graafwerk) de grond verstoord en maten de geologen alleen maar verstoring.
De andere plek (die op 8 meter afstand) was onder het asfalt. Daar hebben de geologen gemeten dat er iets in de grond zat dat er niet hoorde. In geologentermen een 'anomalie'. Op luchtfoto's kon je zien dat de weg langs het spoor na de oorlog wat breder geworden was en dat er een appartementenblokje was gebouwd. Het zou inderdaad iets kunnen zijn.
De geologen wilden toen door de straat boren om te meten of er inderdaad metaal (lees goud) begraven was. Toen heb ik de gemeente overgehaald om mij door de straat te laten boren.
Nogmaals ik vertel het verhaal graag een keer live maar ik ga nu iets vertellen dat ik normaal (live dus) onbesproken laat. Iets wat echt over het proces (en niet het resultaat) gaat.
Mijn Beierse aannemer Flori had drie gaten (twee vier meter diep en een - tot vlak boven de anomalie - van twee meter diep) geboord en de geologen hebben in die gaten gemeten met magnetometer en metaaldetector en hadden geconcludeerd dat er metaal lag. IJzer, maar meer ander metaal. Wow, het kon nog steeds.
Alpenrose, foto van hun site
Die avond zaten we in café van hotel 'Alpenrose' in het vreselijke oord Mittenwald bier te drinken. We hadden het over het resultaat van die dag en goede vriend en cameraman Marcel zei: 'Ja maar volgens mij ligt die anomalie toch nét een stukje verder dan het stootblok.' En ik kijk nog eens goed en denk: 'Kut. Hij heeft gelijk.' Godverdomme. Daar gaat mijn theorie. Dit is het einde van mijn verhaal. Wat een waardeloos einde.
Een complicatie bij mijn verhalen is dat ik niet aan fictie doe. Dus als de feiten mij 'onwelgevallig' zijn. dan moet ik daar in mijn verhaal maar mee dealen. Ik ga niet iets anders verzinnen. Maar 'de meting komt niet overeen met de theorie dus zijn we maar gestopt' is toch geen einde? Van een wetenschappelijk onderzoek wel, maar niet van een verhaal. Dat is echt een heel groot probleem voor mij.
En toen zei Jan, de data-analyse van de geologen: 'Hohoho. We gaan niet met een iPhone zitten meten op een luchtfoto uit de Tweede Wereldoorlog. Er zijn standaard marges die internationaal worden aangehouden bij dit soort luchtfoto's. Je hebt namelijk vertekening van de lens, de foto is vaak onder een hoek genomen enzovoort. De standaard marge is 5 meter. Is dit binnen 5 meter?'
'Ja.'
'Dan gaan we door.'
