Er is een tijd geweest dat ik dacht dat het hebben van een mooie auto mij een stukje gelukkiger zou maken. Dus heb er een gekocht. Maar dat bleek niet zo te zijn. De auto was zeker mooi (geweest, het was een oldtimer Mercedes), maar roestte onder mijn kont vandaan. En autorijden vond ik nog steeds saai. Ik heb alleen de ster nog.
Ik heb ook ooit een theorie 'geponeerd'. Geluk is de ervaring van kwaliteit. Dat kan, om bij een Nederlandse klassieker te blijven, zitten in een eigen huis, de zon die doorbreekt of een vers kopje thee. Maar voor mij niet in het hebben van een mooie auto.
Het gelukkigst ben ik als ik me verlies in (de kwaliteit van) het moment.
Ik werd enige tijd geleden benaderd door een bevriende journalist uit Venlo. Zijn moeder zou binnenkort sterven en wilde graag dat bij het afscheid 'Geveulsmiljonair' gedraaid zou worden. Maar niet in de versie die op mijn eerste CD staat. Die versie wordt gezongen door Arno Adams. Ze hield wel van het liedje, maar niet van Arno. Arno is beslist een betere zanger dan ik. Uiteindelijk is mijn eigen kleine versie gedraaid.
Dat sluit ook wel een beetje aan bij een stukje uit de tekst dat aan carnaval (oftewel vastelaovend) refereert.
Al träöte ze d'r naeve
Zingk eederein wil vals
Dich dans diene wals
Op dien eige wiës
Al toeteren ze er naast
Zingt iedereen weer vals
Jij danst jouw wals
Op je eigen manier (of melodie)
