Ooit heb ik gezegd dat ik nooit meer zonder instrument wil reizen. Een gitaar is een vluchtvoertuig. Ik kan weg, terwijl ik op mijn plaats blijf zitten. Ik heb een 'panic room' in mijn hoofd. Daar heb ik een liedje over: 'Vliegend tapijt'.
Dit was lang voor deze vakantie... maar toch (hij probeert te knipogen volgens mij ;-)
Maar met een gitaar reizen is met opgroeiende kinderen toch heel lastig. Je hebt al zoveel bagage bij je. En ik had op Kreta daarom ook geen gitaar bij me. Ik dacht, ach we vermaken ons wel.
De kinderen gingen duiken. Ik wilde ook best duiken, maar mevrouw Mondo wil dat niet (meer - we hebben in het verleden wel gedoken, maar hebben geen brevet). Ik wil haar niet alleen laten... maar wat doen we dan in / op het snikhete Kreta?
Maar voor mij is 'happiness' beslist geen 'day at the beach'. Een dag op het strand is straf. Sommige dingen kán ik gewoon niet.
Ik kocht uiteindelijk een mandoline.
En dat verandert dingen. Ik maakte het muziekje 'Kapitein Tasos'.
Kapitein Tasos zelf wordt een beetje een karakter uit een film. Landerigheid krijgt ook wel iets moois met een muziekje er bij. Muziek is voor mij een manier om het leven te begrijpen. Met liedjes vang je spoken in je hoofd. Verhalen geven woorden aan gebeurtenissen. Rangschikken feiten. Een vriendje van mijn zoon (die inmiddels al lang niet meer in de gitaarkoffer past) was met zijn ouders ook op Kreta en wij hebben hen ontmoet. Toen ik vertelde over de mandoline zei de moeder van het vriendje: 'Aha, jij zit dus gewoon te werken!'
Nee.
Ik zit te overleven.