Het sleutelgat van huize Wilmink
Ik ben een fan van Willem Wilmink.
Willem Wilmink woonde in de Javastraat in Enschede. Hij had een angststoornis en durfde op een gegeven moment Enschede niet meer uit. Maar ook bij kleine uitstapjes werkt mijn Ezelsbruggetje-liedje.
Willem Wilmink dichtte:
Het menselijk geluk
De huur betaald,
de stoep geschuurd
een goede visboer in de buurt
en een meid die als ze naast je gaat...
loopt te zingen over straat
En omdat Willem Wilmink in de Javastraat woonde en bleef wonen dacht ik: Daar moet wel een goede visboer in de buurt zijn. Dus ben ik naar Enschede gegaan om die te gaan zoeken. En ik heb hem gevonden.
Herman Finkers zei daarover toen ik hem dat vertelde 'Ja, en dan ging Willem een vis halen en begon hij een heel verhaal over Sint Brandaan en het meisje achter de toonbank wist niet hoe ze moest kijken'.
Uiteindelijk heb ik daar ook over verteld (en het bijbehorende liedje gespeeld 'Nu de dichter is verdwenen zijn de dingen weer gewoon') bij de presentatie van de postuum uitgekomen autobiografie van Willem Wilmink, in de Kleine Komedie in Amsterdam.
Javastraat in Enschede
Eveneens in de Javastraat
Ik zei daar dat de Javastraat mij deed denken aan de straat waar ik woon. En een vrouw uit het publiek én de Javastraat sprak mij daar later over aan. Zij vond dat ik de Javastraat nogal sneu had voorgesteld. Maar ik zei: 'Een straat is niet de huizen, maar de mensen.' Daar was zij het mee eens en ze zei: 'De volgende keer dat jij in Enschede bent, dan kom je bij mij een Duvel (het favoriete bier van Willem Wilmink) drinken.'
Dat heb ik gedaan.